Meiri tónlist


Auglýsingar

Gítarnámskeið fyrir 1 árs?


Frikki Lói elskar tónlist, virkilega elskar tónlist. Hann situr hugfanginn og hlustar eða stendur upp og dansar með. Uppáhalds hljómsveitin núna er The dead south, sérstaklega þetta lag.

En svo finnst honum líka gaman að semja sína eigin tónlist. Hér er eitt frumsamið verk

Róbert í sjónvarpinu


Við vorum vandræðalega lengi að finna út úr því hvernig við ættum að ná þessu litla broti af Róberti í sjónvarpinu. Höfum sjaldan haft eins mikið fyrir 13,43 sekúndum :p En ji, minn eini barnið er svo mikið krútt! Við vildum sko eiga þetta 😀

En Róbert var svo heppinn að fá að taka þátt í „Dag Rauða Nefsins“ átaki Unicef í ár (ég ætla nú rétt að vona að allir sem eru að lesa og geta séð nokkrum krónum aflögu í mánuði séu Heimsforeldrar, ef ekki þá tékkið á því hér!)

Hér er svo krúttmolinn

1,5 ára Frikki Lói


Jæja, eruð þið ekki orðin tilbúin að heyra sögur um Frikka Lóa litla? 🙂 Þetta litla yndi er 18 mánaða í dag!

  • Frikki Lói er mikill jötunn og mikill knúsikarl. Þetta fer ekki alltaf saman, hann á það til að græta hin börnin hjá dagmömmunni þegar hann knúsar óvart aðeins of fast. Hann lætur þunga hluti ekki stoppa sig og færði um daginn 23,0 kg hátalara til þess að komast aðeins nær kveikja-og-slökkvi takkanum á sjónvarpinu.
  • Mikill brasari! Hann er alltaf að brasa eitthvað, færa dót hingað og þangað og tilbaka og svo þrjá hringi til viðbótar.
  • Mikill dansari og mikil tónlistaráhugamanneskja. Ef hann er eitthvað pirri pú þá er ráð #1 að kveikja á tónlist og þá þagnar hann yfirleitt og tekur svo nokkur spor. Ef hann er reiður en góð tónlist í gangi þá hættir hann ekkert að dilla sér, lágmark að hann slái fótinum í takt.
  • Hann er farinn að skilja heil mikið, svona þegar hann nennir, en er ekki farin að segja mörg orð, bara svona 5.
  • ELSKAR bolta. Og þá meinum við ELSKAR bolta. Hann getur elt bolta í heila eilífð og finnst fátt skemmtilegra en að sparka bolta á milli. Ef hann svo sér einhvern annan með bolta sem hann má ekki fá, já, þá nálgast endalok veraldar.
  • Mikil athygli. Hugsanlega tökum við aðeins eftir þessu þar sem Róbert Leví hefur aldrei verið með mikla athygli, en okkur finnst Frikki Lói taka eftir öllu. Ef það birist ein ný mynd á vegginn þá tekur Frikki Lói eftir því strax. Róbert tekur aldrei eftir slíku. Við breyttum heilmiklu í stofunni í síðustu viku eftir að strákarnir voru sofnaðir, færðum sjónvarpið og sófa meðal annars. Frikki Lói vaknar morguninn eftir og dásamar allt „vá! vááá!“ Það tók Róbert 40 mínútur að uppgötva breytingarnar 😉
  • En bræðurnir eru ekki aðeins ólíkir með athyglina, það gildir það sama um mataræðið, en á meðan Róbert vill ekki borða nein dýr þá vill Frikki Lói ekki borða neitt nema dýr. Kjöt skal það vera og meira kjöt. Fiskur til hliðar og jarðaber og banani í eftirrétt.
  • Hann hefur miklar skoðanir þessi littli kall og má eiginlega segja að hann sé nett frekja, sem er nú ekki verra. Nema stundum þegar bílstólar eru ekki í náðinni hjá snáða, þá erum við foreldrarnir sveitt að setja hann í bílinn á meðan hann öskrar úr sér lungun.
  • Hann elskar að lesa og skoða bækur. Það er fastur liður að fá að setjast á klósettið á morgnanna og lesa eina góða bók um kettlinga.
  • Frikki Lói vill gjarnan hjálpa til og ef við erum eitthvað að stússast þá vill hann fá að gera það líka. Hann vill gjarnan koma reiðu á hlutina. Við vorum með múrara hjá okkur sem lagaði svalagólfið. Eitthvað slettist múrinn og er þá okkar maður kominn með tuskuna og ætlar að þurrka þetta upp.
  • Hann er ennþá á brjósti og er ekkert á því að hætta því strax. Hann drekkur 2-4 á dag.
  • Frikki Lói er mikill gleðipinni, lífið er ljúft hjá þessum litla manni og endurspeglast í þúsund hlátrasköllum á dag 😀

Ekki dýr í matinn, takk!


Róbert er í baði og lítil fluga ákvað að verða honum samferða. Róbert kallar á mömmuna sína en hann er kominn með fluguna í hendi sína og vill reyna að bjarga henni. Það vita allir að flugur drukkna bara í baði. Við hefjum björgunaraðgerðir með klósettpappír sem við reynum mjög mjög varlega að þurrka vængina með, blásum svo ofurvarlega og fylgjumst með henni. Hún sýnir lífsmörk og er niðurstaðan okkar sú að nú þurfi hún hvíld. Hún fær sjúkrabedda á vaskborðinu inn á baði. Lífið heldur sinn vanagang.

Um kvöldið er Róbert kominn upp í rúm. María fer að athuga með hann, en alveg viss um að hann sé nú sofnaður. Svo er svo sannarlega ekki en drengurinn liggur með ekkasog og koddinn rennblautur af tárum. María fyllist skelfingu og spyr snáða hvað sé að?

„Það má ekki borða dýrin, þau vilja lifa!“ og svo grætur drengurinn. Það tók okkur foreldrana 2 klukkutíma að hugga barnið. Niðurstaða kvöldsins var að hann þyrfti alls ekki að borða dýrin, það myndi enginn fá að þvinga hann til þess, og við myndum hjálpa honum í þessu, læra að elda grænmetisrétti og María yrði honum til samlætis í þessu öllu saman.

Þetta var 13. febrúar 2017 og enn vill barnið ekki borða dýr (hann leyfir sér eitt svindl: pepperóní á pizzu, en það eru líka svín og þau eru ekki ÞAÐ sæt. Fyrir utan þetta þá borðar hann hvorki spendýr, fugla né sjávardýr. María hins vegar leyfir sér fisk og kjöt einstaka sinnum á hátíðisdögum). Við foreldrarnir ætluðum að hefja 30 sykurlausa daga daginn eftir og var því matur allt í einu orðinn mjög strembinn! Sykurlausi tíminn styttist um 28 daga og við einbeittum okkur að grænmetisfæðinu.

Flóknast fannst okkur að finna nesti í skólann fyrir Róbert. Okkur datt ekki margt í hug sem var saðsamt, gott, hollt og ekki of flókið fyrir 6 ára til þess að útbúa sjálfur í matartímanum.Oft hefur þetta orðið brauð, jógúrt eða þess háttar sem okkur finnst ekki nægilega næringaríkt. Við höfum enn ekki fundið fullkomna lausn á þessu.

Annars hefur þetta gengið ágætlega heima fyrir. Við notum oft baunir í stað kjöts og höfum jafnvel tvær útgáfur af matnum: ekki kjöt fyrir Róbert og Maríu og kjöt fyrir Kára og Frikka Lóa (sem vill eiginlega ekkert nema kjöt). Helsti gallinn er að fólk er eiginlega alveg hætt að bjóða okkur í mat. Sem er algjör synd því María er alveg til í bara smá salat og kartöflur þótt allir aðrir séu að borða kjöt. Hún mætir hvort eð er bara fyrir eftirréttinn…

Róbert er líka sáttur með þetta allt saman. Það sem honum fannst erfiðast fyrst voru allar þessar spurningar frá fólki; hann er ekki athyglissjúkur drengurinn. Annars er hann lítið að velta sér upp úr þessu. Við foreldrarnir erum hins vegar að rifna úr stolti! Ekki endilega fyrir akkurat þessa ákvörðun, heldur að hann hafi fundið þetta með sjálfum sér og tjáð tilfinningar sínar gagnvart þessu og svo staðið með sjálfum sér! Ekki sjálfgefið hjá blessuðum börnunum.

Litli snigill


Elsku, elsku Róbert okkar er einstaklega utanvið sig. Svo mikið að hann getur alveg gleymt því að hann sitji á klósettinu og eigi að vera skeina sér. Hann getur gleymt því í 60 mínútur þess vegna. Athugar maður hvað sé að tefja hann svona svakalega, þá situr hann bara þar og er að hugsa um daginn og veginn, líklega er hann með eina eða tvær spurningar, svo sem hvaða plánetur í sólkerfinu okkar séu brúnar og hvort við þyrftum nokkuð að drepa mýsnar ef til kæmi að ein myndi læðast inn til okkar.

Það hefur aldrei nokkurn tíman verið erfitt fyrir Róbert að lifa í núinu. Hann gerir satt best að segja lítið annað. Þessi hugsun sem flest okkar eru með „núna er ég komin í úlpuna, hvað geri ég næst? Jú fara í skónna“ er ekki til hjá Róberti, það er ekkert „næst“ í hans huga og lítið skipulag í öllum daglegum athöfnum. Hjá flestum okkar myndast þetta skipulag sjálfkrafa við allar þær athafnir sem við erum að gera aftur og aftur, eins og að fara á klósettið, morgun- og kvöldrútína, klæða okkur í föt og svo framvegis. Þetta virðist ekki vera Róberti eðlislægt. Við höfum haft áhyggjur af þessu í nokkurn tíma og rætt þetta við bæði leikskóla- og skólastarfsfólk. Við höfum þó ekki mætt miklum skilningi hvað þetta varðar, fyrr en núna.

Róbert hefur verið í langtímarannsókn um líðan ungra barna. Í síðustu könnun komu í ljós nokkur atriði sem sálfræðingurinn vildi skoða frekar. Okkur foreldrunum var boðið að koma í viðtal þar sem við svöruðum nokkrum skimunarlistum, þar á meðal ADHD-lista. Það kom okkur ekki að óvart að hann hafi skorað hátt á því skimunarprófi. En það telst nokkuð líklegt að hann sé með athyglisbrest án ofvirknis, en hann á þó eftir að fara í greiningu og því ekki um neina lokaniðurstöðu að ræða. Þetta er þó allt í ferli og er okkur foreldrunum alveg ofboðslega létt. Ekki síst að fá að tala við sérfræðing sem vissi nákvæmlega hvað við vorum að tala um, ýtti þessu ekki til hliðar og hlustaði! Við svifum út frá viðtalinu við sálfræðinginn, við vorum svo ánægð!

Róbert með umsögnina frá kennaranum sínum „Róbert Leví er rólegur og ljúfur strákur. Hann leggur sig fram við að gera sitt besta og er duglegur að vinna verkefnin sem fyrir hann eru lögð. Róbert Leví á stundum erfitt með að einbeita sér en þegar honum er bent á að halda áfram með verkefnið tekur hann því vel. Róbert Leví er góður félagi vina sinna og honum gengur vel að vinna með öðrum í hóp. Róbert Leví var duglegur að æfa sig að lesa í vetur og ef hann les á hverjum degi í sumar á honum eftir að fara mikið fram. Það er búið að vera ánægjulegt að kenna Róberti Leví, það er gott að hafa strák eins og hann í bekknum. Þakka þér fyrir veturinn Róbert Leví minn.“

Það getur verið erfitt að vita með fyrsta barn hvað er eðlilegt og hvað ekki. Eru ekki öll 4, 5 og 6 ára börn utanvið sig? Jú, elsku blessuðu álfarnir, þau eru það. Við vitum enn ekki alveg hvað er eðlilegt varðandi Róbert og hvað ekki. Hvað gæti verið athyglisbrestur sem mun há honum áfram og hvað sé fullkomlega eðlilegt og mun eldast af honum. Á hvaða sviðum þurfum við að hjálpa honum sérstaklega og hvað er fullkomlega eðlilegt og lærist með tímanum?

Það er ekki víst að allir sem lesa þetta þekki Róbert vel og finnst okkur við því þurfa að taka það fram að Róbert er mjög klár strákur (okkar háða mat allavegana 🙂 ) Athyglisbrestur segir ekkert til um gáfur eða þroska. Hann getur verið lengi að svara spurningum, enda þarf hann að velta málunum fyrir sér frá öllum hliðum og stundum týnist hugurinn á leiðinni. Stundum svarar hann bara alls ekki, gleymir því til dæmis að segja bless, því hugurinn er kominn allt annað. Við höfum áhyggjur af því að fólk upplifi hann sem tregan eða heimskan vegna þessa. Ekki þannig að álit annarra skipti okkur máli, hins vegar erum við hrædd um að hann fari að upplifa sig sem heimskan og fari að trúa því að hann geti ekki hluti af því að aðrir telji hann ekki geta hluti.

En við ætlum ekki að hafa of miklar áhyggjur af því en viljum þó hafa þetta bak við eyrað. Sem betur fer erum við með lífs lifandi dæmi um frábæran einstakling sem lifir góðu lífi sem fullorðinn einstaklingur með ADHD án ofvirknis 😉 Hann elsku mússí mússí Kári okkar 😀

Fyrsti skóladagurinn… og sá síðasti


Fyrsti dagurinn:

Þegar Róbert hóf sinn fyrsta dag í skóla skrifuðum við foreldrarnir nokkur orð um tilfinningar okkar þennan dag. Einhverra hluta vegna birtum við þær aldrei en þetta er það sem var að gerjast í kollinum okkar þennan dag:

Þetta var furðulegt tilfinning í morgun. Við foreldrarnir röltum með stór stóra (en samt litla) strákinn okkar í fyrsta sinn í skólann. Næstu 10 árin verður hann þarna; gleði, sorg, hlátur, reiði, tap og sigrar framundan. Okkur finnst þetta gríðarlega stórt skref og höfum í gríni sagt frá því hann fæddist „já, bráðum byrjar hann í skóla!“ Sem er alveg satt því tíminn líður svo ógúrlega hratt. En nú er komið að þessu. Með von í hjarta um að þarna eigi hann eftir að eiga fullt fullt af góðum minningum (og miklu miklu fleiri góðar en slæmar) löbbum við saman með stóra strákinn okkar í skólann.

Á skiltinu stendur: Fyrsti dagurinn minn í „fyrsta bekk“. Ég er „5“ ára. Þegar ég verð stór vil ég vera „Veit það ekki (kannski tölvukall)“

Síðasti dagurinn:

Nú er Róbert að klára fyrsta bekk. Vá hvað tíminn var fljótur að líða. Okkur finnst hann vera mikið stærri núna en hann var fyrsta daginn. Hann labbar alltaf sjálfur í skólann, og svo stundum hringir hann í okkur (úr eigin símaúri) í lok skóladags og segist vera kominn til Stefáns (eða Atla, eða Hlyns, eða Þórhalls) og spyr hvort hann megi ekki vera þar áfram. Hann er mun frjálsari en hann var og virðist njóta þess.

Við, að Róbert meðtöldum, höfum dálítið blendnar tilifinningar gagnvart skólanum sjálfum. Megnið af árinu virðist honum hafa liðið vel, en þó hafa komið tímabil þar sem allt virtist ómögulegt og Róbert verið áhugalaus um bæði námið og félagsskapinn. Sem betur fer hefur þetta þó aðeins verið tímabil og hefur hann náð sér á strik nokkuð fljótt. Róbert er almennt mjög fróðleiksfús og vill skilja ALLT í kringum sig og spyr því mikið, mjöööööög mikið (nei, nei, við erum ofurmannlegir foreldrar og verðum aldrei þreytt á því 😉 )

Ótrúlegt en satt þá hefur dægradvölin reynst okkur og Róberti erfiðust. Hann hefur jú ekki gaman af asa en á dægradvölinni eru yfir 100 börn alla jafna dreifð um 3 – 4 herbergi. Fyrir vikið er oft mikill hamagangur, en í þannig aðstæðum virðist Róbert síður ná tengingu við hin börnin, og leikur sér frekar einn í rólegheitunum. Hann er þó sífellt duglegri að hitta vini sína utan skóla, og ef hann mætti velja gerði hann líklega fátt annað.

Róbert hefur náð mun betri tökum á lestrinum en við þorðum að vona, en það tók hann smá tíma að læra stafina. Hann er að öllum líkindum með athyglisbrest (komum að því síðar), og það getur verið full vinna að halda honum við efnið þegar hann á að gera eitthvað. Líklega er það skýringin á því að bækurnar sem hann vann við í kennslustundum eru margar hverjar hálftómar. Þegar hann hefur haldið einbeitingu hefur hann þó sýnt okkur að hann er mjög flinkur.

Róbert á síðasta degi skólaársins

Þetta er þó bara rétt að byrja, 9 ár to go! (+3+3+2+5=doktor) 😀

FrikkaLóaiska


Frikki Lói er farinn að segja okkur heilu sögurnar en því miður skilum við varla auka tekið orð.

Hér er hann í morgun. Við afsökum ömmu-afa-lengdina á þessu vídói (þetta er svona vídó sem aðeins ömmur og afar endast í gegnum) en hann hætti bara ekki að tala 😁

Gullmoli Róbert


Miðvikudaginn 5. apríl 2017:

Við erum svolítið sein heim en Róbert þarf stundum að bíða nokkrar mínútur þar sem hann leggur að stað frá dægradvölinni klukkan 4. 

Þegar við komum heim sjáum við Róbert hlaupa í litla hringi fyrir utan útidyrnar, það er greinilegt að honum sé mál. 

María hleypur út til að flýta sér að opna hurðina svo hann komist á klósettið. „Þarftu á klósettið Róbert?“ 

„Já og greyið dýrin!“

„Dýrin?“

„Já, það er rusl útum allt og greyið dýrin!“ Og hleypur svo upp á klósettið 😉
Laugardagurinn 8. apríl 2017:

Við erum að stússast í húsinu og María segir við Kára að okkur vanti hallamál. 

„Afhverju ekki konumál?“ spyr Róbert. 

„Nei, HALLAmál, ekki kallamál“ 😂😂

Fögnum fjölbreytileikanum!


Fengum póst frá skólanum í dag:

Á morgun, þriðjudaginn 21. mars, ætlum við í 1. Blástjörnu [1. bekk], að fagna fjölbreytileikanum og mæta í sitthvorum sokknum.

Það vill nú bara svo til að Róbert okkar fagnar fjölbreytileikanum flesta daga og mætir sjaldan, ef einhverntíman, í samstæðum sokkum 😂

Svona fór hann í skólann í morgun:

Þau læra það sem fyrir þeim er haft…


Við erum jú búin að vera í alls konar framkvæmdum undanfarið og alveg greinilegt að Frikki Lói hefur verið að fylgjast með, hann vissi nákvæmlega hvað átti að gera við málbandið! 😀

Frikki Lói i framkvæmdum

Og það er verið að mæla..

Iðnaðarmannalookið!

Mæli mæl

Þetta er framkvæmdabuguninn, hann lærði hana líka frá foreldrunum

Allt í gúddí samt, svo er bara haldið áfram!

Nákvæmt niður í millímetra!

Eða kannski bara ekkert nákvæmt..

Morgnarnir hjá okkur – alltaf!


Ég: Róbert þú ert að verða of seinn! Vertu fljótur!
Róbert: ég ER að drífa mig.. *stendur alveg kjurr og horfir á fæturnar sínar sem er ekki enn komnir í sokka þrátt fyrir 50 áminningar*
Ég: einmitt..

1 árs!


Þessi litli snillingur er eins árs í dag 😀

20170110_192124

Afmælisstrákur að skoða gjöfina frá mömmu og pabba

Hann byrjaði daginn á því að græta bróður sinn með því að klóra hann í nefið með tánöglinni. Róbert var þó fljótur að fyrirgefa honum og gaf honum knús, koss og „ég elska þig“ áður en hann fór í skólann.

Það koma upp ýmsar tilfinningar við tilhugsunina um þennan dag fyrir ári síðan, ekki síst gleði, léttir og awe, svo kona/maður sletti nú aðeins. Þessi fullkomna fæðing! Ji, hvað við erum hamingjusöm og þakklát fyrir að hafa fengið þá fæðingu sem við óskuðum eftir. Og ég (María) finn ennþá rosalegan létti yfir að meðgangan og fæðingin sé búin, að hann sé kominn í heiminn og við fáum að kynnast honum meir og meir á hverjum degi. Þvílík blessun! Þetta lag gefur mér enn gæsahúð:

Fyrir ykkur sem eruð með lykilorð bendum við á fæðingarmyndirnar hér (ef þið þekkið okkur og viljið lykilorðið þá sendið okkur skilaboð 🙂 ) Fæðingasöguna getið þið svo lesið hér.

Frikki Litli Lói í dag:

  • Þegar Friðrik Lói var 8 mánaða tók hann sín fyrstu skref. Þegar hann var 10 mánaða var hann orðinn vel stöðugur þegar hann stóð, og tók einstaka sinnum eitt til tvö skref, sérstaklega þegar hann var að koma til foreldra sinna. Þá héldum við að labbið væri nú bara að detta inn. En svo er aldeilis ekki. Hann er á nákvæmlega sama stað og þá.
  • Málþroskinn hans hefur hins vegar aukist verulega. Hann gefur frá sér sífellt flóknari hljóð, bendingar og líkamstjáning virðast hafa meiri meiningu, og hann á það til að leika sér að henda hlutum og segja svo sakleysislega „Datt“ (þar sem t hljóðið er einhvern vegin mitt á milli t og h)
  • Barnið er hávært! Það kann að öskra, sérstaklega þegar við sitjum við matarborðið og það fær ekki næga athygli. Greyið María þarf því nú að lifa með þremur köllum sem hafa ekki enn lært að hemja raddböndin sín. Hún á þvi skilið alla okkar samúð.

Nú ætlum við að fara að knúsa litla kraftaverkið okkar 😀

11 mánaða


Frikki Lói varð 11 mánaða fyrir næstum mánuði síðan, enda styttist í eins árs afmælið 🙉 En áður en það gerist eru hér örfáir punktar bara svona upp á prinsipp:

  • Hann byrjaði hjá dagmömmu síðustu dagana í nóvember og var aðlögunin svona: eftir eina heimsókn á föstudegi mætti Kári á mánudegi með Frikka Lóa til Gunnu dagmömmu og skildi hann eftir í klukkutíma, það gekk rosalega vel og naut hann sín í botn. Á þriðjudaginn fékk hann að vera í tvo tíma og var rosalega sáttur. Þegar Kári kom að sækja hann sagði Gunna „ég held að þetta sé nú bara komið hjá honum.“ Fyrstu tvær vikurnar ljómaði hann og var ekkert skemmtilegra en að fá að fara til dagmömmu á morgnanna og hitta Stellu vinkonu. Þegar á leið var þetta þó ekki eins skemmtilegt og grætur hann yfirleitt smá þegar við skiljum hann eftir. Yfirleitt heyrum við þó gráturinn hætta áður en við erum komin upp í bíl, þannig ekkert alvarlegt 🙂

  • Hjá Gunnu dagmömmu hefur hann lært að borða. Hann ELSKAR kjöt og fisk, vill helst ekkert annað. Og það er ekkert „mata-mig“ bull í gangi, hann vill þetta í litlum bitum og bara tína upp í sig sjálfur, ef manni tekst að koma einum bita upp í hann með skeið þá spýtir hann þeim út úr sér og tínir svo upp sjálfur. Hananú! Hann borðar þó miklu betur matinn hjá dagmömmunni en heima. Við erum ekkert móðguð.
  • 11 mánuðirinn hans Frikka Lóa var okkur nokkuð erfiður, María byrjaði að vinna 50% 1. nóvember og var planið að Kári mundi vinna 50% á móti. Því miður leyfði verkefnin hans það ekki og var því Kári að vinna yfir 100% en með Frikka Lóa hálfan daginn líka. Þessi mánuður er því í svolítilli þreytu-móðu. Við urðum því himinlifandi að finna góða dagmömmu handa þeim litla og hefur okkur tekist að ná svefninum aftur hægt og rólega 🙂

Peningur til þín peningur til mín


Við fengum nokkra jólapakka frá Róberti þetta árið en það sem bræddi okkur mest var þetta:


915 krónur og svo sætasta jólakort sem við höfum fengið 😀

Með gjöfinni fylgdi skilaboðin að við mættum gera hvað sem er með peninginn en mætti líka fara upp í húsið, sagt og gert, peningurinn fer upp í húsið 😀 elsku barn ❤

Gleðilegt nýtt ár 2017!


Vá, þetta ár leið hratt! Ekki síst síðustu 3 mánuðir, þeir bara flugu!

Það allra merkilegasta á þessu ári hjá okkur var að sjálfsögðu fæðing Bauns, númer tvö var kaup á húsi og sölu á elsku litli íbúðinni okkar. Við eigum eftir að sakna hennar þótt við séum að sjálfsögðu alveg ótrúlega spennt fyrir húsinu – við ELSKUM þetta hús! Alveg óeðlilega.. ef þið komið í heimsókn og við setjum plast yfir allt gólfið og húsgögnin, þá ekki móðgast, þetta er eins og að eignast fyrsta barn og við erum bara svolítið over-protective. Sennilega hafa þessi tilfinningabönd eitthvað með það að gera að við erum að leggja ótrúlega mikla vinnu í nýja heimilið, en við höfum aldrei verið í eins miklum framkvæmdum. Nú skiljum við af hverju fólk varaði okkur við að byggja hús frá grunni, bara það að setja upp litla íbúð með einum vegg og eldhúsinnréttingu er heljarinnar umstang. Við erum með samtals 7 iðnaðarmenn í vinnu á einhverjum tímapunkti. Sem betur fer þekkjum við þá flesta og erum þeim afskaplega þakklát, án þeirra hefðum við aldrei geta gert þetta. Án djóks, aldrei! Sem betur fer föttuðum við það ekki áður en við keyptum húsið.. við hefðum aldrei þorað.

En líf okkar er að mestu búið að snúast um þetta síðan í september þegar við skoðuðum húsið, gerðum tilboð, fengum samþykkt, fórum í söluferli með íbúðina okkar (og bíllin bilaði í 7 vikur), seldum, fjármögnunarferli, vinna ótrúlega mikið því það kostar marga peninga að flytja, pakka, fá afhent og nú að gera allt rosa fínt í nýja húsinu svo við getum flutt. Fjúff, síðustu mánuðir hafa verið crazy! Og ekki munum við slaka neitt á, við erum spennt fyrir 2017! 😀

r69a0685-1

Gleðilegt árið elskurnar okkar, hlökkum til að eiga góðar stundir með ykkur á árinu!

Við ætlum að kaupa hús!


Eftir hátt í tveggja mánaða ævintýri er það loks komið á hreint! Við fáum að kaupa húsið okkar! Allt komið í gegn 😃😃😃😃 (tilefnið kallar á meiri brosandi kalla og kerlingar en finnum þau ekki þannig setjum bara marga í staðinn 😃😃😃😃).

Það er viðeigandi að fá þessar fréttir i dag, á afmælisdegi Róberts, en við eigum að fá afhent á afmælisdegi Frikka Lóa! 10. janúar á næsta ári! 😀

Spennandi, Spennandi!